Karpuzun anavatanı Afrika’dır. Çin, en büyük karpuz üretici
ülkedir, bu ülkeyi ikinci sırada Türkiye takip etmektedir. Türkiye’de
domatesten sonra en fazla üretilen sebze karpuzdur. Türkiye’de en fazla karpuz
üreten iller Adana ve Antalya’dır. Örtüaltı karpuz yetiştiriciliğinin çok büyük
bir kısmı alçak tünellerde ve Çukurova’da gerçekleştirilmektedir. Karpuz,
likopen içeriği en fazla olan sebzelerdendir. Tek yıllıktır ve yerde sürünerek
gelişir. Çiçek yapısı monoik ve andromonoiktir, bu nedenle mutlaka tozlayıcıya
ihtiyaç duyar. Meyveler genellikle 3.5-15 kg ağırlığında olup, 120 kg kadar
büyük ve 1.0-3.5 kg aralığından daha küçük istisnalar da vardır. Ağır toprak
koşullarından hoşlanmaz, kumlu-tınlı topraklardan hoşlanır. Toprak profilinin 1
m’den daha derin olması ve taban suyunun da 1 m’den daha aşağıda olması
gereklidir. Optimum sıcaklık isteği 27-30 o C’dir, fakat 35-45 o C’de
zararlanmadan yetiştirilebilir. Nem bakımından pek seçici değildir, yüksek veya
düşük nemde zararlanmadan yetiştirilebilir. Işığa bağımlı bir tür değildir,
nötr gün bitkisidir, ancak ışıktan hoşlanır. Karpuzda aralık ve mesafeler,
yetiştiriciliğin sulu olup olmamasına göre değişim gösterir. Sıra arası 1,5-
3,5 m, sıra üzeri 0,5-1 m şeklinde ekim-dikim yapılabilir. Fusarium
hastalığından dolayı, yetiştiriciliğin çok büyük bir kısmı aşılı fide ile
yapılmaktadır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
