Domates, dünyada en yaygın yetiştirilen ve tüketilen sebzelerden biri olup hem sofralık hem de sanayi tipi üretimiyle stratejik öneme sahiptir. Anavatanı Güney Amerika olan domates, 16. yüzyılda Avrupa’ya, 19. yüzyılda ise Türkiye’ye girmiştir. Günümüzde Çin, Hindistan ve Türkiye dünya üretiminde ilk sıralarda yer almakta, Türkiye yüksek verimliliğiyle öne çıkmaktadır. Domates meyveleri düşük enerji değerine rağmen C, A, E ve K vitaminleri ile potasyum ve kalsiyum açısından zengindir. Özellikle kırmızı rengini veren likopen, güçlü antioksidan etkisi sayesinde sağlık üzerinde koruyucu bir rol oynamaktadır. Bu bölümde domatesin botanik özellikleri (kök, gövde, yaprak, çiçek ve meyve yapısı) ayrıntılı biçimde ele alınmış, ekolojik istekleri (sıcaklık, ışık, nem, toprak özellikleri) ve çeşit tipleri değerlendirilmiştir. Ayrıca yetiştirme teknikleri; toprak hazırlığı, fide üretimi, dikim sistemleri, topraksız tarım, gübreleme, sulama, budama ve hasat işlemleriyle açıklanmıştır. Üretimde verim ve kaliteyi sınırlayan başlıca zararlı ve hastalıklar da tartışılmıştır. Zararlılar arasında Tuta absoluta, beyaz sinek, yaprak bitleri ve trips öne çıkarken; hastalıklar arasında bakteriyel kanser, solgunluk, virüsler ve viroidler önemli kayıplara yol açmaktadır. Bu etmenlere karşı entegrede mücadele yöntemleri ve dayanıklı çeşit kullanımı önceliklidir. Sonuç olarak, domates üretiminde uygun ekolojik koşullar ve modern yetiştiricilik uygulamaları sayesinde yüksek verim, kalite ve sürdürülebilirlik sağlanabilmektedir. Domates, hem taze tüketim hem de salça, sos, ketçap gibi işlenmiş ürünler için vazgeçilmez bir tarımsal üründür.