Bu bölümde kültürlerarası yetkinlik kavramı, dil öğretimi bağlamında kuramsal, tarihsel ve pedagojik boyutlarıyla ele alınmaktadır. Michael Byram’ın (1997) “kültürlerarası iletişimsel yetkinlik” modeli; bilgi (savoirs), beceri (savoir-faire), oluş bilgisi (savoir-être), keşfetme yetisi (savoir-apprendre) ve eleştirel bilinç (savoir-s’engager) bileşenleriyle öğreneni kültürlerarası bir arabulucu olarak konumlandırır. Claire Kramsch’ın “üçüncü mekân” kavramı ise bireyin kendi kültürü ile hedef kültür arasında anlamı yeniden müzakere ettiği sembolik bir alanı tanımlar. Geneviève Zarate’nin katkıları, kültürlerarasılığın Avrupa Ortak Başvuru Metni’nde (2001) çok kültürlü ve çok dilli bir yeterlik olarak yer almasını sağlamıştır. Tarihsel gelişim, kültürün yalnızca medeniyet bilgisi olarak aktarılmasından 1980’lerden itibaren etkileşim temelli yaklaşıma geçildiğini gösterir. 2000’lerde UNESCO’nun kültürlerarası yetkinliği “kültürel çeşitlilikle baş edebilme kapasitesi” olarak tanımlaması, kavramı küresel eğitim hedefi hâline getirmiştir. Fred Dervin’in post-kültürlerarası yaklaşımı kimliğin akışkanlığına ve bağlamsallığa vurgu yapar. Pedagojik açıdan eylem odaklı yaklaşım öğrenciyi toplumsal aktör olarak görürken, Avrupa Dil Portfolyosu ve Kültürlerarası Karşılaşmalar Otobiyografisi farkındalık ve öz değerlendirmeyi destekler. Elif Şafak’ın Araf romanına dayalı sınıf etkinliği ise dil, kimlik ve aidiyet üzerine eleştirel düşünmeyi teşvik eder.
Kitap Adı:
Yabancı Dil Öğretiminde İletişimsel Yetkinlikler Ve Teknoloji Uygulamaları
Atıf Sayısı :
