Vestibüler sistem periferal ve
santral bileşenlerden oluşmakta olup, her iki yapının hastalıkları klinik
açıdan önemli semptomlara yol açmaktadır. Periferal vestibüler sistemde en sık
görülen patolojiler arasında benign paroksismal pozisyonel vertigo, bilateral
vestibüler disfonksiyon ve Ménière hastalığı yer alırken; santral vestibüler
sistem bozuklukları çoğunlukla Parkinson hastalığı, inme, vestibüler migren,
multiple skleroz ve travmatik beyin hasarına bağlı olarak ortaya çıkmaktadır. Vestibüler
sistemin değerlendirilmesi hasta bildirimine dayalı ölçümler ile objektif ve
subjektif testlerden oluşmaktadır. Vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyel,
video baş impuls testi, Dix–Hallpike manevrası, head-shaking ve head-thrust
testleri, kova testleri ve döner sandalye testleri yaygın kullanılan objektif
yöntemlerdir. Bunlara ek olarak Fukuda stepping testi, Babinski–Weil testi, Past-Pointing
testi ve tandem yürüme testi gibi subjektif değerlendirme araçları da yer
almaktadır. Vestibüler rehabilitasyon habituasyon, adaptasyon ve substitüsyon mekanizmalarını
içeren egzersiz temelli bir tedavi yaklaşımıdır. Temel hedef bakış ve duruş
stabilitesini geliştirmek, vestibüler sisteme ait semptomları azaltmak ve
bireylerin günlük yaşam aktivitelerini iyileştirmektir. Ayrıca vestibüler
rehabilitasyon Frenkel egzersizleri, gaze stabilizasyon egzersizleri,
Cawthorne–Cooksey egzersizleri ve Brandt–Daroff manevraları gibi çeşitli yaklaşımları
içermektedir.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
