Kadınlarda en sık görülen kanser olan meme kanserinde, teşhis ve tarama yöntemlerinin gelişmesi ve yaygınlaşmasıyla birlikte erken tanı ve tedavi şansı artmıştır. Erken dönemdetanı alan meme kanseri hastalarında, cerrahi öncesi (neoadjuvan) veya cerrahi sonrası (adjuvan) dönemde nüks riski yüksek olan vakalara sistemik tedaviler önerilmektedir. Sistemik tedavi seçenekleri arasında kemoterapi, hormonoterapi ve hedefe yönelik tedaviler bulunmaktadır. Meme kanserinin immunhistokimyasal özellikleri çerçevesinde hormon reseptörü ve insan epidermal büyüme faktörü reseptörü 2 durumuna göre bu tedaviler adjuvan ve neoadjuvan tedavi olarak uygulanmaktadır. Tedavi yaklaşımı belirlenirken tümörün biyolojik özellikleri, evresi, planlanan cerrahi prosedür, hastanın genel performansı, eşlik eden komorbid durumlar ve hasta tercihleri dikkate alınmaktadır. Cerrahi öncesi sistemik tedavi alan hastalarda elde edilen patolojik yanıt, cerrahi sonrası hastalık seyri için önemlidir. Diğer meme kanseri alt tiplerinden daha agresif klinik seyri, daha genç yaşlarda görülmesi ve genetik mutasyonları dahasık barındırmasıyla ayrılan “üçlü negatif meme kanseri” (TNMK) hastalarında, cerrahi sonrası dönemde kemoterapi, immünoterapi, kapesitabin ve olaparip gibi adjuvan tedaviler kullanılmaktadır. Bu hastalarda tedavi kararı, bireysel hasta özelliklerine ve mevcut genetik mutasyon durumuna göre verilmektedir. Bu bölümde, meme kanserinin agresif bir alt tipi olan üçlü negatif meme kanserinde cerrahi sonrası uygulanan sistemik tedavi seçeneklerinden bahsedilecektir.