Türkiye’de orman yangını yönetimi, multidisipliner bir kurumsal yapıya dayanmaktadır. Başta Orman Genel Müdürlüğü (OGM) olmak üzere Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı (AFAD), belediyeler, itfaiye teşkilatları, mülki idareler, kolluk kuvvetleri, Meteoroloji Genel Müdürlüğü, Türk Silahlı Kuvvetleri ve Devlet Su İşleri gibi kurumlar, yangınların önlenmesi, müdahalesi ve iyileştirilmesinde farklı sorumluluklar üstlenmektedir. Bu yapı, gönüllü kuruluşlar, sivil toplum örgütleri ve üniversitelerin katkılarıyla desteklenmekte; eğitim programları, tatbikatlar ve teknolojik altyapı yatırımlarıyla sürekli kapasite geliştirme sağlanmaktadır. Böylece Türkiye, yangın öncesi hazırlık, yangın anı müdahale ve yangın sonrası iyileştirme süreçlerini kapsayan bütüncül bir afet yönetimi yaklaşımı geliştirmiştir. Türkiye’de orman yangınlarının hukuki çerçeve ise 1982 Anayasası’nın 169. maddesi ve 6831 sayılı Orman Kanunu başta olmak üzere çevre ve ceza mevzuatıyla şekillenmektedir. Bu düzenlemeler, yanan orman alanlarının mutlak orman rejiminde kalacağını, başka amaçlarla kullanılamayacağını ve sınırlandırılamayacağını açıkça emretmektedir. Ayrıca, kasıtlı veya ihmali davranışlarla yangına sebep olanlara ağır cezai yaptırımlar öngörülmüş; gönüllülük sistemi, teknolojik karar destek mekanizmaları ve ulusal strateji belgeleriyle uygulama boyutu güçlendirilmiştir. Türkiye’de orman yangını yönetimi yalnızca ekolojik bir zorunluluk değil, aynı zamanda hukuki, idari ve toplumsal bir sorumluluk alanı olarak devlet politikası düzeyinde kurumsallaşmıştır. Bu çalışma, kurumsal ve hukuki boyutları bir arada değerlendirerek literatüre özgün bir katkı sunmayı amaçlamaktadır. Anayasa ve Orman Kanunu hükümlerini kurumların görev ve sorumluluklarıyla ilişkilendirerek afet yönetim döngüsünün işleyişini açıklamakta; böylece hem akademik tartışmalara disiplinler arası bir perspektif kazandırmakta hem de politika yapıcılar için yol gösterici bir kaynak oluşturmaktadır. Türkiye’nin afet yönetim sisteminde kurumsal koordinasyonun güçlendirilmesi, erken uyarı ve dijital karar destek sistemlerinin yaygınlaştırılması, yerel yönetimlerin ve gönüllülerin eğitimlerle daha etkin hale getirilmesi ve uluslararası iş birliklerinin geliştirilmesi, gelecekte daha sürdürülebilir ve proaktif bir yangın yönetim modeli oluşturulmasına katkı sağlayacaktır.