Miyastenia
gravis tedavisi, hastalığın klinik şiddeti, antikor durumu (AChR, MuSK, LRP4),
timus patolojisi ve hastaya ait komorbiditelere göre bireyselleştirilebilir.
Tedavinin temelini semptomatik, immünsupresif ve hedefe yönelik biyolojik ajanların
kullanımı oluşturur. İlk
basamakta asetilkolinesteraz inhibitörleri (özellikle piridostigmin) kullanılır
ve çoğu hastada kas güçsüzlüğünde anlamlı düzelme sağlar. Yetersiz yanıt veya
orta-ağır hastalıkta kortikosteroidler eklenir; uzun dönem yan etkileri
azaltmak için steroid dışı immünsupresanlar (azatioprin, mikofenolat mofetil,
siklosporin, metotreksat) tercih edilir. Timektomi, özellikle AChR antikor
pozitif, jeneralize miyastenia gravis’te, uygun hastalarda uzun dönem remisyon
oranlarını artırır. Miyastenik kriz durumunda ise plazmaferez veya intravenöz
immünglobulin hızlı ve etkili tedavilerdir. Son
yıllarda tedavide önemli bir gelişme, hedefe yönelik biyolojik ajanların
kullanıma girmesidir. Kompleman inhibitörleri (eculizumab, ravulizumab) AChR
antikor pozitif refrakter miyastenia gravis’te etkili bulunmuştur. FcRn
inhibitörleri (efgartigimod, rozanolixizumab), dolaşımdaki patojenik IgG
düzeylerini azaltarak hızlı ve belirgin klinik iyileşme sağlar ve güncel
kılavuzlarda önemli yer edinmiştir. Güncel
yaklaşım, erken tanı, doğru fenotipleme ve hedefe yönelik tedaviyle fonksiyonel
iyileşme ve yaşam kalitesini en üst düzeye çıkarmayı amaçlamaktadır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
