Bir kültürel pratik olan "dans"ın kökeninin ritüeller olduğu yaygın görüşü ile, UNESCO kültürel miras çalışmalarında da bu adlandırma ile karşımıza çıkan “ritüel danslar”, toplulukların dinsel inanç ve pratiklerinin, sosyal değerlerinin ve kültürel belleklerinin taşıyıcı unsurlarından biri olarak öne çıkmaktadır. Dans, güzel sanatlar olduğu kadar sosyal ve kültürel antropoloji, etnoloji ve halkbilimi gibi bilim dallarının da ilgi alanına giren disiplinler arası kültürel evrensel bir çalışma alanıdır.  UNESCO’nun 2003 yılında kabul ettiği, günümüzde daha çok “Yaşayan Miras” (Living Heritage) terimi ile karşımıza çıkan, Türkiye’nin de 2006 yılında Taraf olduğu Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması (SOKÜM) Sözleşmesi, bu tür pratiklerin korunmasına yönelik çalışmalar için uluslararası bir çerçeve sunmaktadır. Dansın ritüeller ve özellikle gösteri sanatları ile iç içe olması, bir "gösteri" deneyimi içermesinden hareketle SOKÜM Sözleşmesi, ritüelistik dansları hem “gösteri sanatları” hem de “toplumsal uygulamalar, ritüeller ve şölenler” SOKÜM başlıkları altında değerlendirmektedir. Uygulama yönergeleri de kültürel mirasın korunması sürecinde toplulukların aktif katılımını, kuşaktan kuşağa aktarım süreçlerini ve eğitim sistemlerinde görünürlüğün artırılmasını vurgulamaktadır. Bu yönüyle ritüelistik dansların korunması, yalnızca estetik bir boyut değil, kültürel mirasın aktarımı ve sürdürülebilirliği açısından da önem taşır. Ritüel danslar, kimlik ve aidiyet duygusunu güçlendiren, topluluk dayanışmasını pekiştiren ve kolektif belleği canlı tutan işlevlere sahiptir. Bu danslar, bireylerin sadece seyirci değil, aktif birer katılımcı olarak kültürel mirasın korunması sürecinin bir parçası olmalarını sağlar. Bununla birlikte, ritüel dansların yalnızca sahneleştirilmiş bir gösteriye indirgenmesi, özgün bağlamından koparılması veya turistik bir ürün haline dönüştürülmesi riskleri de bulunmaktadır. Bu nedenle, Sözleşme ve yönergeler, ritüel dansların korunmasında kültürel bağlamın bütüncül bir yaklaşımla gözetilmesini ve toplulukların önceliklerine saygı duyulmasını şart koşmaktadır. Bu bildiride, Sözleşme ve Uygulama Yönergelerinin ritüel danslara ilişkin çerçevesi incelenecek; UNESCO SOKÜM Listelerinde yer alan Türkiye ve dünya genelinde farklı örnekler üzerinden ritüel dansların korunması ve yeniden yaşatılmasında ne tür çalışmalar yapıldığı karşılaştırılarak tartışılacaktır.