Toprak, insanlık tarihi boyunca yaşamın maddi temelinin yanında kültürel kimliklerin biçimlenmesinde de belirleyici bir unsur olmuştur. İnsanın doğayla kurduğu ilişkinin merkezinde yer alan toprak, yalnızca biyolojik bir yaşam alanı değil, aynı zamanda sosyal, ekonomik ve sembolik bir düzlemde varoluşu şekillendiren dinamik bir unsurdur. İlk dönemlerden beri kültürel değerlerin, inançların ve ritüellerin taşınmasında etkili olan toprak, İnsan ile doğa arasındaki bağın en güçlü simgesi olarak, kolektif kimliklerin inşasında merkezi bir rol üstlenmiştir. Anadolu’da uzun yıllar hüküm süren, göçebe bozkır yaşamından yerleşik tarım toplumuna geçişe kadar farklı toplumsal formlarda varlığını sürdüren Türkler için toprak hem maddi hem de manevi boyutlarıyla sürekli bir anlam üretim alanı olmuştur. Bu çerçeve doğrultusunda Türk halk oyunları da bu üretim alanına büyük katkılar sunmuştur. Toprak, özellikle tarihsel süreçte hem estetik bir ifade biçimi olarak, hem de toplumun deneyimlerini, kültürel değerlerini ve inanç sistemlerini yansıtan çok katmanlı bir performans alanıdır. Bu oyunların icra edildiği zemin olan toprak, yalnızca fiziksel bir mekân olarak değil, aynı zamanda oyunun anlam dünyasını şekillendiren kültürel ve sembolik bir unsur olarak ele alınmalıdır. Toprak, halk oyunlarında insanın doğayla kurduğu kadim ilişkinin simgesel bir temsilcisidir. Anadolu’nun çeşitli bölgelerinde görülen ayak sürme, yere vurma ayak veya diz vurma ya da zeybeklerin oyun öncesi gezinmelerinde yerden aldıkları toprağı bedenlerine sürmesi gibi mistik hareketler, doğrudan, insanın toprakla kurduğu manevi bağı görünür kılar. Bu hareketler aynı zamanda, toprağa duyulan saygıyı, şükranı ve aidiyeti ifade eden ritüelistik bir boyut taşır. Bu çalışmada Türk halk oyunları bağlamında incelenen bazı hareketlerin toprak ile bağı irdelenerek aralarındaki ilişki, iletişim ve kültürel doku ele alınacaktır. Ayrıca toprağın oyunlardaki anlam dünyası temel unsur olarak incelenecektir.