Uluslararası sağlık hayırseverliği, bireysel katkının ötesinde,  yalnızca bir tıbbi müdahale biçimi değil aynı zamanda devletler, kurumlar ve toplumlar tarafından organize edilen uzun vadeli, sürdürülebilir bir toplumsal sorumluluğu ve küresel vicdanı ifade etmektedir. Türkiye, son yıllarda bu alanda izlediği stratejik yönelimlerle, yalnızca sağlık hizmeti sunmakla kalmamış; aynı zamanda dayanışma, empati ve mesleki adanmışlık ekseninde yeni bir sağlık diplomasisi dili inşa etmiştir. Bu çalışmada, Somali’nin başkenti Mogadişu’da yer alan ve Türkiye Cumhuriyeti tarafından kurulan Mogadişu Somali Türkiye Recep Tayyip Erdoğan Eğitim ve Araştırma Hastanesi örneğinden hareketle, uluslararası sağlık hayırseverliğinin sahadaki karşılıkları ele alınmaktadır. Çalışmada resmî raporlar ve istatistikî verilerin analiz edilmesinin yanında hastanede görev yapmış Türk sağlık çalışanlarının mesleki deneyimleri de yer almaktadır. Hayırseverlik temelli görev sürecinde, sağlık çalışanlarının karşılaştıkları güçlükler, çözüm üretme pratikleri ve bireysel dönüşüm süreçleri ele alınmaya çalışılmıştır. Çalışmada, ilgili bakanlıkların sunduğu istatistiki verilerden hareketle Somali Türkiye Hastanesi’nin kapasitesi, hizmet alanları ve topluma etkisi somutlaştırılmıştır. Sağlık çalışanlarının deneyimlerine dayalı nitel veriler ile resmi sayısal bulgular bir arada değerlendirilmiş bu sentez üzerinden uluslararası hayırseverliğin mesleki, insani ve politik boyutları analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, gönüllülük temelli sağlık hizmetlerinin yalnızca hedef ülkede değil, hizmet sunan uzmanların mesleki kimliğinde de derin izler bıraktığını göstermektedir. Bu deneyimler, sağlık çalışanları açısından birer mesleki gelişim fırsatına, kültürlerarası öğrenme alanına ve çoğu zaman da içsel dönüşüm sürecine evrilmektedir. Bu çalışma, uluslararası hayırseverliğin sahada nasıl somutlaştığını ve bir hastanenin ötesine geçerek ülkeler bazında nasıl bir sosyal misyon üstlendiğini görünür kılmayı amaçlamaktadır. Aynı zamanda sosyal hizmet ve sosyal politika perspektifinden yola çıkarak, Türkiye'nin sağlık alanındaki küresel insani duruşuna dair düşünsel bir katkı sunmayı hedeflemektedir. Çalışmada ayrıca gönüllülük ve hayırseverlik kavramları arasındaki farklara dikkat çekilerek, insan kaynağı temelli hizmetlerle finansal sermaye gerektiren yapısal yatırımların ayrıştırılmasının politika geliştirme açısından önemi vurgulanmaktadır.