Fetal büyüme kısıtlılığı (FBK), fetüsün bireysel büyüme
potansiyeline ulaşamamasıdır. En sık neden plasental disfonksiyon ve buna eşlik
eden kronik hipoksidir. Gebelik haftasına göre küçük olmak (SGA) ise yalnızca
bir boyut tanımıdır. Bu durum her zaman patolojiyi göstermez. FBK gebeliklerin
yaklaşık %5–10’unu etkiler. Perinatal mortalite dâhil kötü perinatal sonuçlarla
güçlü biçimde ilişkilidir. Etiyoloji geniş ve heterojendir. Maternal, plasental
ve fetal/genetik belirleyiciler rol oynar. Klinik pratikte sınıflama önemlidir.
Erken başlangıçlı (≤32 hf) ve geç başlangıçlı (>32 hf) ayrımı izlem
stratejisini kolaylaştırır. Fenotip ve şiddet temelli yaklaşım doğum
planlamasını standardize eder. Biyometri tek başına yeterli değildir. Doppler
değerlendirmesi mutlaka entegre edilmelidir. Uterin arter, umbilikal arter ve
serebral indeksler (MCA/CPR) bu açıdan kritiktir. Bu kombinasyon,
konstitüsyonel küçük fetüsü gerçek plasental yetmezlikten ayırmayı güçlendirir.
Böylece kararlar riske göre uyarlanabilir. Yönetimin temel hedefi ilerleyici
hipoksemi ve asidozu önlemektir. Bunun için bireyselleştirilmiş izlem ve uygun zamanda
doğum gerekir. Umbilikal arterde AEDF/REDF saptanması yüksek risk
göstergesidir. Bu durumda daha yakın takip ve daha erken doğum eşikleri gündeme
gelir.
Atıf Sayısı :