Hayvansal proteine yönelik küresel talebin artması, aşırı otlatma, su kıtlığı ve biyolojik çeşitlilik kaybı gibi çevresel sorunlara yol açmaktadır. Bu bağlamda, su ürünleri yetiştiriciliği düşük çevresel etkisi ve yüksek üretim verimliliği ile sürdürülebilir bir protein kaynağı olarak öne çıkmaktadır. Ancak, deniz ürünlerine olan artan talep bazen ekolojik sürdürülebilirlikle çelişmekte ve sürdürülebilir üretim sistemlerinin geliştirilmesini zorunlu kılmaktadır. Su ürünleri yetiştiriciliğinde birincil protein kaynağı olan balık unu, yüksek besin değeri nedeniyle önemlidir; ancak artan talep aşırı avlanmaya ve ekosistem tahribatına yol açmaktadır. Bu durum, balık ununa alternatif protein kaynaklarının geliştirilmesini gerekli kılmıştır. Birincil alternatifler böcek unu, makroalgler, tek hücreli protein (THP), gıda atıkları ve bitkisel proteinlerdir. Böcek unu, yüksek protein içeriği ve sürdürülebilir üretimi ile umut vaat ederken, omega-3 eksikliği ve yüksek maliyeti sınırlayıcı faktörlerdir. Makroalgler, büyümeyi ve bağışıklığı destekleyen fonksiyonel bileşikler sağlarken, THP kaynakları (maya, bakteri, mikroalgler) yüksek besin değerleri ve çevresel avantajları ile öne çıkmaktadır. Gıda atıkları ve bitkisel proteinler ekonomik olsa da, değişken bileşimleri, düşük sindirilebilirlikleri ve potansiyel çevresel etkileri nedeniyle sınırlıdır. Balık ununun yerini tek başına hiçbir alternatif tutamaz, ancak farklı kaynakların bir arada kullanılması besin dengesi, ekonomik verimlilik ve çevresel sürdürülebilirlik açısından en uygun çözüm olarak kabul edilmektedir.