Tarımsal faaliyetlerden kaynaklanan hava kirliliği ile endüstriyel ve kentsel kökenli kirleticilerin tarım ve çevre üzerindeki etkilerinin artmasıyla birlikte, bitki büyüme ve gelişimini doğrudan veya dolaylı yollarla etkileyerek gıda üretimini, ürün kalitesini ve gıda güvenliğini tehdit eder hale gelmiştir. Ayrıca artan nüfus, enerji üretimi, ulaşım, atık yönetimi ve biyokütle yakımı gibi faaliyetler sonucunda atmosfere salınan organik ve inorganik kirleticilerin miktarı önemli ölçüde artmış; birçok bölgede hava kalitesi kabul edilebilir sınırların üzerine çıkmıştır. Bu durum, hava kalitesinin iyileştirilmesine yönelik etkili ve bütüncül müdahalelerin gerekliliğini ortaya koymaktadır. Bu bölümün birinci kısmında, hava kirliliği ile tarımsal üretim ve küresel gıda güvenliği arasındaki karmaşık ve çift yönlü ilişki ele alınmıştır. Sanayileşme ve kentleşmeyle artan troposferik ozon (yer seviyesindeki O₃), partikül madde (PM_2,5 ve PM₁₀; aerodinamik çapı sırasıyla ≤2,5 µm ve ≤10 µm olan solunabilir ince ve kaba parçacıklar), azot oksitler (NOₓ), kükürt dioksit (SO₂) ile tarım kaynaklı amonyak (NH₃) ve uçucu organik bileşiklerin (VOC’ler) agroekosistemler üzerindeki etkileri değerlendirilmiştir. Özellikle troposferik ozonun fotosentezi baskılaması sonucu buğday ve soya gibi temel ürünlerde ortaya çıkan verim kayıpları ile partikül maddenin toprak ve bitki sağlığı üzerindeki doğrudan ve dolaylı etkileri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Ayrıca asit yağışları ve azot çökelimi gibi süreçlerin toprak verimliliği, su kalitesi ve ekosistem dengesi üzerindeki etkileri, gıda güvenliğinin dört temel boyutu olan bulunabilirlik, erişilebilirlik, kullanım ve istikrar çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bölümün ikinci kısmında, söz konusu baskıların azaltılmasına yönelik bütüncül çözüm ve azaltım stratejileri ele alınmıştır. Entegre politika yaklaşımları, endüstriyel emisyon kontrol teknolojileri ve düşük emisyonlu ulaşım sistemleri gibi makro düzey önlemlerin yanı sıra; hassas tarım uygulamaları, geliştirilmiş gübre yönetimi ve yenilikçi üretim teknikleri gibi tarımsal stratejiler ile kentsel planlamada yeşil altyapının rolü tartışılmıştır. Sonuç olarak, hava kalitesi yönetiminin sürdürülebilir tarım ve gıda güvenliği politikalarının ayrılmaz bir bileşeni olduğu vurgulanmakta; dayanıklı ve sürdürülebilir gıda sistemlerinin oluşturulabilmesi için sektörler arası eşgüdüm, gelişmiş izleme sistemleri ve paydaş katılımının kritik öneme sahip olduğu ortaya konmaktadır.