Tarımsal üretimde kimyasal gübreler ve pestisitlerin yoğun kullanımı, kısa vadede verim artışı ve gıda arzına katkı sağlarken; su, toprak, hava ve gıda zinciri üzerinden insan sağlığı açısından süreğen ve birikimli riskler yaratmaktadır. Bu bölümde tarımsal kirlilik; (i) su ve toprak kirliliği, (ii) gıda ürünlerinde pestisit ve gübre kökenli kalıntılar ve sağlık etkileri, (iii) mesleki maruziyet ve (iv) toplum düzeyinde kronik hastalık yükü eksenlerinde ele alınmaktadır. Azotlu gübrelerin neden olduğu nitrat kirliliği ve ötrofikasyon süreçleri, yeraltı ve yüzey suyu kalitesi ile ekosistem hizmetleri üzerindeki etkileri bağlamında tartışılmaktadır. Pestisitlerin akut toksik etkilerinin ötesinde, düşük doz–uzun süreli maruziyetlerin kanser, nörolojik ve nörogelişimsel bozukluklar, endokrin bozulma ve üreme sağlığı sorunlarıyla ilişkisine dair epidemiyolojik ve mekanistik kanıtlar özetlenmektedir. Çiftçiler ve tarım işçileri başta olmak üzere kırılgan toplulukların mesleki ve çevresel maruziyet nedeniyle orantısız risk altında bulunması, tarımsal kirliliğin sağlık eşitsizliklerini derinleştiren bir “yapısal belirleyici” niteliğine işaret etmektedir. Geleneksel risk değerlendirme yaklaşımlarının “tek kimyasal–tek etki” varsayımı, karışım maruziyetleri, kronik sonlanımlar ve sosyal–davranışsal belirleyiciler açısından sınırlılıklar taşımaktadır. Bu bölümde Tek Sağlık çerçevesinde; kimyasal girdi yönetiminin bilimsel rehberlerle sınırlandırılması, su ve gıda izleme sistemlerinin güçlendirilmesi, mesleki sağlık programlarının yaygınlaştırılması, karışım ve kronik maruziyete duyarlı risk değerlendirme metodolojilerinin geliştirilmesi ve agroekolojik/doğa-pozitif üretim modellerinin ölçeklenmesi yönünde politika önerileri sunulmaktadır.