Dijital teknolojiler, çocukların yaşamını eğitimden iletişime, bilgiye erişimden toplumsal katılıma kadar pek çok alanda dönüştürmektedir. Bu dönüşüm, çocuklara yeni fırsatlar sunarken aynı zamanda mahremiyet ihlalleri, kişisel verilerin kötüye kullanılması, siber zorbalık, çevrim içi cinsel istismar, grooming, sextortion, doxxing, nefret söylemi ve yapay zekâ destekli dijital suçlar gibi yeni risk alanlarını da ortaya çıkarmaktadır. Bu bölüm, dijital dönüşümü çocuğun insan hakları perspektifinden ele alarak çocukların dijital ortamda hem korunması hem de güçlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Öncelikle dijitalleşme ve çocuk haklarının kuramsal temelleri incelenmekte; ardından dijital ortamların eğitim, ifade özgürlüğü, katılım ve dijital vatandaşlık açısından sunduğu fırsatlar ile çocukların karşı karşıya kaldıkları etik, hukuki ve kriminolojik sorunlar kapsamlı biçimde değerlendirilmektedir. Ayrıca çocukların yalnızca dijital suçların mağduru değil, bazı durumlarda faili olabileceği gerçeği de çocuk adalet sistemi perspektifiyle tartışılmaktadır. Bölümde Türkiye'deki hukuki düzenlemeler ile Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme, BM Çocuk Hakları Komitesi Genel Yorum No. 25, Lanzarote Sözleşmesi, Budapeşte Siber Suç Sözleşmesi, GDPR ve Dijital Hizmetler Yasası (DSA) birlikte analiz edilmekte; çocukların dijital haklarının etkin biçimde korunmasına yönelik etik ilkeler, önleyici mekanizmalar ve politika önerileri sunulmaktadır. Böylece bölüm, dijital çağda çocuk haklarının korunmasına ilişkin disiplinlerarası ve güncel bir başvuru kaynağı ortaya koymayı amaçlamaktadır.