Erken çocukluk döneminde bireysel
gelişim, öğrenme ve sosyalleşme süreçlerinin en temel aracı olarak kabul edilen
oyun, bu bölümde tarihsel ve kuramsal bir perspektifle incelemektedir. Oyun
kuramları; Klasik, Modern ve Diğer Kuramlar olmak üzere üç ana başlık altında
ele alınmıştır. İlk olarak 19. ve 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan Klasik
Kuramlar (Fazla Enerji, Rahatlama, Hazırlık ve Tekrarlama); oyunu felsefi,
evrimsel ve biyolojik boyutlarıyla ele alarak "neden oyun oynandığı"
sorusunun yanıtını aramıştır. Ardından, odağı oyunun gelişimsel işlevlerine
kaydıran Modern Kuramlar başlığı altında; duygusal boşalım, katarsis ve
psikoseksüel/psikososyal çatışma çözümünü ele alan Psikanalitik Kuram (Freud,
Erikson, Peller); bilişsel şemaların inşası, soyut düşünme, iskele kurma ve
problem çözme becerilerini açıklayan Bilişsel Kuramlar (Piaget, Vygotsky,
Bruner, Sutton-Smith); merkezi sinir sistemindeki uyarılmayı optimum düzeyde
tutmayı savunan İçten Uyarılma Kuramı ve oyun içi sosyal çerçeveleşmeye
odaklanan Meta-İletişim Kuramı kapsamlı şekilde incelenmiştir. Son olarak,
oyunu kültürel miras, sosyalleşme dinamikleri, sosyodramatik ögeler ve sosyal
katılım basamakları üzerinden sınıflandıran Diğer Kuramlar (Huizinga, Helanko,
Smilansky ve Parten) açıklanmıştır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
