Yönetim düşüncesi, sanayi
devriminden günümüze kadar önemli bir gelişim süreci göstermiştir. Bu süreçte
ortaya çıkan farklı yönetim yaklaşımları, örgütlerin yapısını, işleyişini ve
çalışan davranışlarını açıklamaya yönelik çeşitli perspektifler sunmuştur.
Klasik yönetim teorileri, verimlilik, iş bölümü, otorite ve rasyonellik
ilkeleri üzerine kurulmuş olup örgütleri mekanik yapılar olarak ele almıştır.
Ancak çalışanların psikolojik ve sosyal ihtiyaçlarının göz ardı edilmesi
birtakım sorunları beraberinde getirmiştir. Bu eksiklikler, insan
davranışlarını merkeze alan neoklasik yaklaşımın gelişmesini sağlamıştır.
Neoklasik anlayış, motivasyon, informal gruplar, iletişim ve liderliği
yönetimin temel boyutları olarak değerlendirmiştir. Daha sonraki dönemlerde gelişen
modern yönetim yaklaşımları ise örgütleri çevresiyle etkileşim halinde olan
açık sistemler olarak ele almış ve her durum için tek bir en iyi yönetim
biçiminin olamayacağını savunmuştur. Sistem ve durumsallık teorileri, yönetimde
esneklik, geri bildirim, çevresel uyum ve bağlamsal değerlendirme gibi
kavramları ön plana çıkarmıştır. Bu tarihsel süreç, yönetim biliminin dinamik
bir yapıya sahip olduğunu ve çevresel koşullara bağlı olarak sürekli dönüşüm
geçirdiğini göstermektedir. Bu bölümde, yönetim biliminin tarihsel süreç
içerisinde geçirdiği dönüşüm ele alınmaktadır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
