Bu çalışma, babalığın ebeveynlik rolleri içinde ikincil
konumlanışının kuramsal, yapısal ve aile sistemi bağlamındaki temellerini
incelemeyi amaçlamaktadır. Ebeveynlik çalışmalarının tarihsel gelişimi
incelendiğinde, alanın önemli ölçüde annelik deneyimi üzerinden şekillendiği;
babalığın ise çoğu zaman tamamlayıcı, sağlayıcı ya da dolaylı bir ebeveyn rolü
olarak kavramsallaştırıldığı görülmektedir. Bu durum, bakım emeğinin toplumsal
cinsiyet temelli iş bölümü içinde yapılandırılması, kültürel normlar, çalışma hayatının
örgütlenmesi ve sosyal politika düzenlemeleri gibi yapısal faktörlerle yakından
ilişkilidir. Dolayısıyla babalığın ikincil konumu, bireysel tercihlerden ziyade
kuramsal kabuller, kültürel normlar ve yapısal koşulların kesişiminde ortaya
çıkan sistemik bir örüntü olarak değerlendirilmektedir. Çalışmada öncelikle
ebeveynlik literatürünün kuramsal gelişimi ve bu literatürün toplumsal cinsiyet
temelli yapısı ele alınmakta; ardından babalık rollerinin tarihsel dönüşümü ve
baba katılımına ilişkin kuramsal yaklaşımlar incelenmektedir. Türkiye
bağlamındaki araştırma bulguları doğrultusunda babalığın güncel konumu
değerlendirilmektedir. Ayrıca babalığın ikincil konumunun aile sistemi
üzerindeki etkileri; ebeveyn alt sisteminde rol ve sorumluluk dağılımı, bakım
emeği ve zihinsel yükün paylaşımı, eş ebeveynlik dinamikleri ve çocukların toplumsal
cinsiyet rollerine ilişkin sosyalizasyon süreçleri bağlamında tartışılmaktadır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :