Grup 2a β-laktamazlar, Ambler sınıflamasında A sınıfında yer alan ve dar spektrumlu penisilinazları kapsayan enzimlerdir. Temel temsilcisi PC1 olup özellikle benzilpenisilin ve türevlerini hidrolize ederken sefalosporinlere, karbapenemlere ve monobaktamlara düşük düzeyde etkilidir. Penisilinin 1940’larda klinik kullanıma girmesinden kısa süre sonra stafilokoklarda hızla penisilin direnci gelişmiş ve bu direnç penisilinaz üretimine bağlanmıştır. 2000’li yıllara gelindiğinde farklı coğrafyalardan toplanan metisiline duyarlı Staphylococcus aureus (MSSA) izolatlarının %80’den fazlasında blaZ penisilinaz geni bulunmuştur. S. aureus’ta penisilin direncinin iki ana mekanizması vardır: blaZ geni aracılığıyla penisilinaz üretimi ve mecA aracılığıyla PBP2a sentezi. blaZ geninin A–D tipleri tanımlanmıştır; bunlardan özellikle tip A ve C klinik açıdan önemlidir. Bu enzimler sefazolin tedavisinde “inokülum etkisi” (CzIE) ile ilişkilendirilmiş olup tedavi başarısızlıklarına yol açabilmektedir. Latin Amerika’da yapılan geniş bir çalışmada tip C ilk (%37), tip A ise ikinci sırada bulunmuş, CzIE prevalansı %40 olarak bildirilmiştir. Rutin laboratuvarlarda penisilinaz varlığı fenotipik yöntemlerle (disk difüzyon, zon kenarı, nitrosefin testi) araştırılmakta, ancak özellikle alt tip ayrımı yapılamadığı için CzIE’yi öngörmede yetersiz kalmaktadır. Son yıllarda disk difüzyon temelli yeni testler geliştirilmiş olsa da daha geniş ölçekli çalışmalara gereksinim vardır. Sonuç olarak, MSSA enfeksiyonlarında gerek yan etki gerekse ulaşılabilir olması nedeniyle birincil seçenek olarak önerilen sefazolin kullanımında CzIE’nin klinik önemini netleştirmek için ileri araştırmalara gereksinim vardır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
