Antibiyotik direnci, dünya genelinde hızla artan ve tedavi seçeneklerini kısıtlayan önemli bir halk sağlığı tehdididir. Bu derlemede, direnç mekanizmalarının tanımlanması ve epidemiyolojik analizinde yeni nesil dizileme (NGS) ve tüm genom dizileme (WGS) yaklaşımlarının güncel rolü, ß-laktamazlar özelinde ele alınmıştır. Fenotipik antibiyotik duyarlılık testleri, antibiyotik direncinin tanısında vazgeçilmez olsa da, kültür bağımlılığı ve uzun süren sonuçlanma süresi nedeniyle önemli sınırlılıkları vardır. WGS, ß-laktamazlar da dahil olmak üzere direnç gelişiminden sorumlu genleri güvenilir biçimde tanımlar, kromozomal veya plazmid kaynaklı konumlarını belirler, klonal ilişkileri ve plazmid aracılı yayılımı ortaya koyar. Genotip-fenotip korelasyonu birçok ß-laktam/enzim kombinasyonunda güçlüdür; ancak özellikle AmpC/porin değişiklikleri, heterodirenç ve biyofilm varlığı gibi durumlarda uyumsuzluk gözlenebilir. Yeni varyantların klinik öneminin anlaşılması için WGS bulgularının klonlama ve biyokimyasal analizlerle işlevsel olarak doğrulanması gereklidir. Metagenomik yaklaşımlar, kültür gereksinimini ortadan kaldırarak çevresel ve zoonotik rezistomun haritalanmasını ve Tek Sağlık perspektifinden direnç sürveyansını güçlendirir. WGS, tanı ile epidemiyoloji arasındaki boşluğu dolduran, ß-laktamaz çeşitliliğinin izlenmesi, yeni ß-laktamazların keşfi ve antibiyoitk direnç yönetiminde yüksek potansiyel taşıyan bir araçtır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
