Periodontal Splintleme: Materyaller, Endikasyonlar Ve Klinik Sonuçlar
Anahtar Kelimeler
Periodontal hastalıklar, periodontal destek dokuların
ilerleyici yıkımıyla karakterize multifaktöriyel inflamatuvar hastalıklardır ve
toplumda yaygın görülmeleri nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunu
oluştururlar. Bu hastalıklar; patojen mikroorganizmalar ile konak yanıtının
etkileşimi sonucunda ortaya çıkmakta ve genetik yatkınlık, stres, sosyoekonomik
faktörler ile diyabet gibi sistemik hastalıklardan etkilenmektedir. İleri
periodontal yıkımın görüldüğü olgularda diş mobilitesi artmakta, bu durum çiğneme
fonksiyonu, konuşma ve hasta konforunu olumsuz yönde etkileyebilmektedir.
Splintleme tedavisi, mobil dişlerin komşu dişlere bağlanarak stabilizasyonunun
sağlanması amacıyla uygulanan bir yöntem olup periodontal tedavi sürecinde
fonksiyonel stabiliteyi artırmayı ve dişlerin sağkalımını desteklemeyi amaçlar.
Günümüzde kompozit, tel-kompozit, polietilen fiber, cam fiber ve titanyum
travma splintleri gibi çeşitli materyaller kullanılmaktadır. Doğru endikasyonla
uygulanan splintleme, oklüzal kuvvetlerin dengeli dağılımını sağlayarak
fonksiyon, estetik ve hasta konforunu iyileştirebilir. Çalışmalar, splint
materyallerinin biyomekanik özelliklerinin ve klinik sonuçlarının farklılık
gösterebildiğini, ancak düzenli destekleyici periodontal tedavi ile splintlenen
dişlerin uzun dönem stabilite ve yüksek sağkalım oranlarına ulaşabildiğini
göstermektedir. Faz I periodontal tedavi ile birlikte uygulanan splintleme,
başlangıçta umutsuz prognoza sahip dişlerin korunmasına katkı sağlayabilen ve
ileri cerrahi veya protetik tedavileri geciktirebilen önemli bir klinik
yaklaşım olarak değerlendirilmektedir.
Kitap Adı:
Güncel Periodontoloji Çalışmaları Vii
Atıf Sayısı :
