Periodontal hastalıklar, periodontal destek dokuların ilerleyici yıkımıyla karakterize multifaktöriyel inflamatuvar hastalıklardır ve toplumda yaygın görülmeleri nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunu oluştururlar. Bu hastalıklar; patojen mikroorganizmalar ile konak yanıtının etkileşimi sonucunda ortaya çıkmakta ve genetik yatkınlık, stres, sosyoekonomik faktörler ile diyabet gibi sistemik hastalıklardan etkilenmektedir. İleri periodontal yıkımın görüldüğü olgularda diş mobilitesi artmakta, bu durum çiğneme fonksiyonu, konuşma ve hasta konforunu olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Splintleme tedavisi, mobil dişlerin komşu dişlere bağlanarak stabilizasyonunun sağlanması amacıyla uygulanan bir yöntem olup periodontal tedavi sürecinde fonksiyonel stabiliteyi artırmayı ve dişlerin sağkalımını desteklemeyi amaçlar. Günümüzde kompozit, tel-kompozit, polietilen fiber, cam fiber ve titanyum travma splintleri gibi çeşitli materyaller kullanılmaktadır. Doğru endikasyonla uygulanan splintleme, oklüzal kuvvetlerin dengeli dağılımını sağlayarak fonksiyon, estetik ve hasta konforunu iyileştirebilir. Çalışmalar, splint materyallerinin biyomekanik özelliklerinin ve klinik sonuçlarının farklılık gösterebildiğini, ancak düzenli destekleyici periodontal tedavi ile splintlenen dişlerin uzun dönem stabilite ve yüksek sağkalım oranlarına ulaşabildiğini göstermektedir. Faz I periodontal tedavi ile birlikte uygulanan splintleme, başlangıçta umutsuz prognoza sahip dişlerin korunmasına katkı sağlayabilen ve ileri cerrahi veya protetik tedavileri geciktirebilen önemli bir klinik yaklaşım olarak değerlendirilmektedir.