Sigara kullanımı, periodontitis için en önemli ve en tutarlı biçimde gösterilmiş modifiye edilebilir risk faktörlerinden biri olarak kabul edilmektedir. Epidemiyolojik kanıtlar, sigara içen bireylerde periodontal hastalık prevalansının ve şiddetinin anlamlı derecede daha yüksek olduğunu; klinik ataşman kaybı, periodontal cep derinliği, alveoler kemik kaybı ve diş kaybı gibi olumsuz klinik sonlanımların daha sık görüldüğünü ortaya koymaktadır. Çok sayıda gözlemsel ve uzunlamasına çalışma, sigara kullanım süresi ve günlük tüketim miktarı arttıkça periodontal doku yıkımının risk ve şiddetinin arttığını gösteren belirgin bir doz–yanıt ilişkisini desteklemektedir. Sigaranın periodontal dokular üzerindeki etkileri yalnızca mikrobiyal birikim ile sınırlı değildir. Tütün dumanına maruziyet, subgingival ekosistemi değiştirerek mikrobiyal disbiyozisi teşvik etmekte ve Porphyromonas gingivalis, Tannerella forsythia ve Treponema denticola gibi periodontal patojenlerin kolonizasyonunu kolaylaştırmaktadır. Bunun yanı sıra sigara, nötrofil fonksiyonlarının bozulması, doku yıkıcı enzimlerin salınımının artması ve proinflamatuvar sitokin düzeylerinin yükselmesi gibi mekanizmalar aracılığıyla konak immün ve inflamatuvar yanıtı da modüle etmektedir. RANKL/OPG dengesindeki değişiklikler ise osteoklastik aktivitenin artmasına ve alveoler kemik rezorpsiyonunun hızlanmasına katkıda bulunmaktadır. Klinik açıdan değerlendirildiğinde, sigara içen bireylerde periodontal hastalığın daha agresif bir seyir gösterdiği ve hem cerrahi olmayan hem de cerrahi periodontal tedavilere verilen yanıtın daha sınırlı olduğu bildirilmektedir. Buna karşılık sigara bırakmanın periodontal hastalık riskini azaltabildiği ve tedavi sonuçlarını iyileştirebildiği gösterilmiştir. Bu nedenle sigara bırakma danışmanlığının periodontal tedavi planlamasına entegre edilmesi, uzun dönem periodontal sağlık ve tedavi başarısının artırılması açısından kritik önem taşımaktadır.