“Yemin” kelimesi Türk Dil Kurumu
(TDK) Sözlüğünde “ant” olarak karşılanmakta; “ant” ise “Tanrı’yı veya kutsal
bilinen bir kişiyi, bir şeyi tanık göstererek bir olayı doğrulama; yemin,
kasem” ve “Kendi kendine söz verme; ahit” anlamlarıyla tanımlanmaktadır. Yaygın
görüşe göre “ant içmek” deyiminin kökeni, karşılıklı kan içilerek
gerçekleştirilen ahiret kardeşliği kabul merasimine dayandırılmaktadır.
Örneğin, ant/and unsuru, Moğolcada “kan kardeşi”, “amca” ve “dayı” anlamlarına
gelen anda kelimesinden türediği bildirilmektedir. Moğol töresine göre, “farklı
boylardan iki kişinin birer damla kanını aynı kaba damlatıp şerbetle
karıştırdıktan sonra karşılıklı içmeleriyle kan kardeşi oldukları bu uygulama
“and içmek” olarak adlandırılmaktadır. Azerbaycan’da da ise bu ritüelde kanın
şerbet yerine süt veya kımız ile karıştırıldığı ileri sürülmektedir. Birbirine
çok benzeyen kavramlardır; ikisi de bir sözün doğruluğunu, bağlılığını veya
kararlılığını güçlendirmek için kullanılır. Söz verme ve bağlılık bildirme,
ciddiyet içerme, toplumsal veya ahlaki sorumluluk oluşturma, törensel veya
resmi bağlamlarda kullanılması ant içme ve yemin etmenin ortak yönleri olarak
değerlendirilebilir.
Kitap Adı:
Veteriner Hekimliği Tarihi Ve Deontolojisi
Atıf Sayısı :
