Sosyo-ekonomik yapının
ürettiği bir olgu olarak işsizlik bireysel ve toplumsal düzeyde problemlere
sebep olmasının anlaşılması ile birlikte modern toplumların gündemini meşgul
eden en önemli politika alanı olmuştur. Bugün için işsizlikle mücadele ve
istihdamın nicel ve nitel yönden geliştirilmesi sosyal ve ekonomik
gelişmişliğin en geçerli göstergelerinden birini oluşturmaktadır. 1900’lü yılların başında pasif işsizlik
ödenekleri şeklinde gelişen işsizlikle mücadele politikası alanı, 1945’li
yıllardan sonra dünya genelinde önce makroekonomik yatırım ve teşvikler
şeklinde, 1960’lı yıllardan sonra ise bu alan aktif istihdam politikaları ile
gelişimini sürdürmüştür. Bugün gelinen noktada gerek makroekonomik politika
araçları, gerekse aktif ve pasif işgücü politikası araçları oldukça geniş bir
yelpazeye sahiptir ve kabul gören görüşe göre işsizlikle mücadelede etkinlik
tüm bu politikaların tutarlı, bütüncül ve istikrarlı bir bağlamda uygulanmasına
bağlıdır. Türkiye’de ise istihdam politikaları 1960-1980 arası dönemde
makroekonomi politikalarının bir unsuru olarak düşünülürken, 1980’li yıllardan
sonra aktif işgücü politikalarının temelleri atılmış, 2000’li yıllardan sonra
ise gelişmiş ülkelerdeki standartlarda uygulanmaya başlanmıştır. 2000’li yıllara kadar kıdem ve ihbar
tazminatı ile sınırlı kalan pasif istihdam politikalarının, işsizlik sigortası
ve işsizlik sigortası fonuna bağlı programlar önemli ölçüde gelişmesiyle, Türkiye
program çeşidi ve kapsanan işgücü yönünden gelişmiş bir istihdam politikası
setine sahip duruma gelmiştir.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
