Bu bölüm, sosyal hizmet disiplininde kadın refahını açıklamak için kullanılan temel kuramsal yaklaşımları incelemektedir. Kadın refahı, toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri, ataerkil yapılar, ekonomik sistemler ve sosyal politikalar arasındaki etkileşimle şekillenen çok boyutlu bir olgu olarak ele alınmaktadır. Öncelikle feminist kuram, kadınların bireysel sorunlarını toplumsal eşitsizliklerin bir sonucu olarak değerlendirir. Liberal, radikal, sosyalist ve postmodern feminist yaklaşımlar; kadınların güçlenmesi, ataerkilliğin eleştirisi ve toplumsal dönüşüm hedefi etrafında birleşir. Ayrıca toplumsal cinsiyet, ataerkillik ve kamusal/özel alan ayrımı gibi kavramlar ele alınmaktadır. Yapısalcı ve eleştirel kuramlar, kadın yoksulluğunu ve güvencesizliğini bireysel eksikliklerle değil, kapitalist üretim ilişkileri ve patriyarkal düzenin etkileşimiyle açıklar. Bu yaklaşımlar, sosyal hizmetin yalnızca bireysel değil, toplumsal dönüşüm için de etik bir sorumluluk taşıdığını vurgular. Toplumsal cinsiyet kuramı, cinsiyetin biyolojik değil, toplumsal olarak inşa edilen bir kimlik olduğunu savunur. Kadınların ekonomik ve politik yaşamda ikincil konuma itilmesini, patriyarka ve kapitalizmin kesişimindeki güç ilişkileriyle açıklar. Yaşam seyri kuramı, kadınların yaşam döngüsü boyunca biriken yapısal dezavantajların (örneğin eğitim, istihdam, bakım emeği) refah kayıplarına yol açtığını gösterir. Bu yaklaşım, sosyal politikaların önleyici ve bütüncül olması gerektiğini vurgular. Son olarak kesişimsellik kuramı, kadınların deneyimlerini yalnızca cinsiyet temelli değil; sınıf, etnisite, yaş, engellilik ve göçmenlik gibi kesişen eşitsizlikler çerçevesinde analiz eder. Sonuç olarak, bu kuramlar sosyal hizmete kadın refahını bireysel değil, yapısal ve çok boyutlu bir perspektiften ele alma olanağı sunar; güçlendirme, eşitlik ve sosyal adalet ilkelerini merkeze alır.