Varoluşundan itibaren gökyüzünün sınırlarını aşma arzusunu taşıyan insanoğlunun uçma ideali, 1903’te Wright Kardeşlerin ilk uçuş denemesi ve 1914’te St. Petersburg- Tampa arasındaki ilk tarifeli uçuşla somut bir zemine oturmuştur. Ancak havacılığın gelişimi yalnızca "uçmanın mümkün olması" fikriyle sınırlı kalmamış; düzenleyici yapılar, farklı iş modelleri, emniyet kültürü ve bakım sistemleri gibi pek çok paydaştan oluşan çok katmanlı bir havacılık ekosistemi doğmuştur. Günümüzde kalkış-varış arasındaki süreç olarak algılanan "uçma" kavramı, aslında yer hizmetleri, bakım-onarım, hava trafik yönetimi, havalimanı hizmetleri, haberleşme ve meteoroloji gibi çok sayıda faaliyetin eş zamanlı ve koordineli yürütülmesini gerektiren karmaşık bir operasyonel zincirin ürünüdür; bu bütüncül yönetim, sivil havacılığın işleyişini mümkün kılan temel unsurdur. Birbirinden bağımsız düşünülemeyen bu sistemde; regülasyonların, yetki- sorumlulukların ve sınırlılıkların belirlenmesi ile istatistiksel veri üretilebilmesi için her faaliyetin işlevsel özelliklerine göre sınıflandırılması zorunlu hale gelmiştir. Bu bölümde, resmi otoritelerce belirlenen çerçeveler doğrultusunda sivil havacılık faaliyetlerinin sınıflandırılmasına yönelik ICAO, EASA ve FAA yaklaşımlarına ilişkin literatür ele alınmış; bu kapsamda her bir faaliyet türü ayrı ayrı açıklanmaya çalışılmıştır.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
