Havacılık sektörü en hızlı küreselleşen faaliyet alanlarından birini oluşturmaktadır ve günümüzde yılda dört buçuk milyarı aşan yolcu sayısıyla modern ekonomilerin ve toplumların vazgeçilmez bir parçası haline gelmiştir. Bu olağanüstü büyüme son derece karmaşık bir uluslararası hukuki çerçevenin doğmasını zorunlu kılmıştır. Havayolu taşımacılığında kalkış ile varış noktaları arasında birden çok ülkenin hava sahası kullanılmaktadır. Dolayısıyla taşınan yük, yolcu ve postaya ilişkin de birbirinden farklı hukuk sistemlerinin varlığı söz konusu olmaktadır. Uluslararası sivil havacılık hukuku, devletlerin egemenlik haklarını, hava seyrüsefer kurallarını, taşıyıcı sorumluluğunu, güvenlik standartlarını, çevresel yükümlülüklerini ve ticari havacılığın finansmanı gibi boyutları düzenleyen çok sayıda uluslararası sözleşme, ikili anlaşma ve standart üzerine inşa edilmektedir. Bahsedilen yapının temel direği ise 1944 yılında Chicago'da imzalanan ve 193 ülkenin taraf olduğu Uluslararası Sivil Havacılık Sözleşmesi'dir. Sözleşme yalnızca teknik standartları ve prosedürleri belirlemekle kalmamış, aynı zamanda uluslararası sivil havacılık düzeninin yönetim organı olan Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü'nü (ICAO) de kurulmasını beraberinde getirmiştir. Bu bölüm söz konusu karmaşık hukuki manzarayı sistematik biçimde ele almayı amaçlamaktadır. Öncelikle uluslararası hava hukukunun tarihsel temelleri ele alındıktan sonra Chicago Sözleşmesi ve bu sözleşmenin en önemli çıktısı olan ICAO'nun yapı ve işlevleri incelenmekte; ardından havacılık güvenliği, taşıyıcı sorumluluğu, ikili hava ulaştırma anlaşmaları ile uçak finansmanına ilişkin düzenlemeler ve çevresel sözleşmeler değerlendirilmektedir.