Tek tırnaklı hayvanlarda viral enfeksiyonların yönetimi; biyogüvenlik, erken tanı, karantina, sürveyans ve aşılama uygulamalarını kapsayan entegre ve dinamik bir yaklaşım gerektirir. Bu süreçte biyogüvenlik stratejileri, patojenlerin işletmeye girişini önlemeyi amaçlayan ‘biyodışlama’ ile enfeksiyonun işletme içinde yayılımını sınırlandıran ‘biyosınırlama’ uygulamalarına dayanır. Enfeksiyon zincirinin kırılmasında PCR gibi moleküler tanı yöntemleriyle desteklenen erken teşhis ve etkin sürveyans sistemleri kritik öneme sahiptir. Özellikle at endüstrisinde yoğun hayvan hareketleri, latent enfeksiyonların varlığı ve Batı Nil virusu (WNV) ile Afrika at vebası (AHS) gibi vektör kaynaklı hastalıklar, kontrol programlarını daha karmaşık hale getirmektedir. Bu nedenle çevresel yönetim uygulamaları ve etkili vektör kontrol stratejileri hastalık yönetiminin temel bileşenleri arasında yer alır. Aşılama ise enfeksiyonların görülme sıklığını ve klinik şiddetini azaltmada önemli rol oynasa da tek başına yeterli değildir; biyogüvenlik ve sürveyans önlemleriyle birlikte planlanan bir ‘son savunma hattı’ olarak değerlendirilmelidir. Ayrıca zoonotik potansiyele sahip enfeksiyonların kontrolünde, insan, hayvan ve çevre sağlığını birlikte ele alan ‘Tek Sağlık-One Health’ yaklaşımı kapsamında disiplinlerarası iş birliği büyük önem taşımaktadır. Türkiye’de tek tırnaklı hayvanlarda viral hastalıkların kontrolü, Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından yayımlanan mevzuat ve genelgeler doğrultusunda yürütülmekte; Afrika at vebası gibi ihbarı mecburi hastalıklar düzenli olarak izlenirken, özellikle kayıtlı at popülasyonlarında equine influenza ve equine herpesvirus enfeksiyonlarına karşı rutin aşılama programları uygulanmaktadır.