Pulmoner hipertansiyon,
farklı kardiyak, pulmoner, vasküler, tromboembolik ve sistemik hastalıkların
ortak hemodinamik sonucu olarak gelişebilen heterojen bir klinik sendromdur. Bu
nedenle pulmoner hipertansiyon sınıflaması, zaman içinde sadece basınç
yüksekliğini tanımlayan basit bir sistem olmaktan çıkmış; tanı, prognoz, tedavi
seçimi ve uzman merkeze sevk kararını yönlendiren temel klinik çerçeve haline
gelmiştir. Pulmoner
hipertansiyonun sınıflandırılması, 1973 yılındaki ilk girişimden günümüze kadar
patofizyolojik mekanizmaları, klinik özellikleri ve tedavi yaklaşımlarını temel
alan dinamik bir süreç izlemiştir. Tarihsel olarak pulmoner hipertansiyon önce
“primer” ve “sekonder” pulmoner hipertansiyon şeklinde sınıflandırılırken, daha
sonra hastalıklar benzer patofizyolojik mekanizma, klinik görünüm, hemodinamik
profil ve tedavi yaklaşımına göre beş ana gruba ayrılmıştır. Son güncel
sınıflama 2022 ESC/ERS kılavuzunda tanımlanmıştır. Bu sınıflamaya göre; Grup 1
pulmoner arteriyel hipertansiyon; Grup 2 sol kalp hastalığına bağlı pulmoner
hipertansiyon; Grup 3 akciğer hastalıkları ve/veya hipoksiye bağlı pulmoner
hipertansiyon; Grup 4 pulmoner arter obstrüksiyonlarına bağlı pulmoner
hipertansiyon; Grup 5 ise mekanizması belirsiz veya multifaktöriyel pulmoner
hipertansiyon olarak tanımlanmıştır. Güncel yaklaşımda ve klinik sınıflamada
amaç, hastayı yalnızca bir gruba yerleştirmek değil, baskın patofizyolojik
mekanizmayı tanımlayarak tedaviyi bireyselleştirmektir.
Bu kitabın bölümleri bulunmamaktadır.
Atıf Sayısı :
