Pulmoner Hipertansiyon (PH), sinsi başlangıcı ve ilerleyici doğasıyla karakterize, tanı konulmasında ciddi güçlükler barındıran bir pulmoner vasküler hastalıktır. 2022 güncellemeleriyle PH tanımı, ortalama pulmoner arter basıncı (mPAP) eşiğinin >20 mmHg olarak revize edilmesiyle güncellenmiştir. Hastalık genellikle efor dispnesi, yorgunluk ve egzersiz intoleransı gibi özgül olmayan semptomlarla başladığı için tanı sürecinde ortalama 2-3 yıllık gecikmeler yaşanabilmektedir. Hastalık ilerledikçe sağ ventrikül (RV) disfonksiyonuna bağlı olarak senkop, göğüs ağrısı ve sağ kalp yetmezliği bulguları (ödem, asit, juguler ven dolgunluğu) klinik tabloya eklenir. Hastalığın yönetiminde ve izleminde dört ana bileşen kritik rol oynar: Klinik semptomlar, Dünya Sağlık Örgütü Fonksiyonel Sınıflaması (DSÖ-FC), Altı Dakika Yürüme Testi (6DYT) ve Kardiyopulmoner Egzersiz Testi (KPET). DSÖ-FC, hastaları semptom şiddetine göre I'den IV'e kadar dört sınıfa ayırarak tedavi kararlarına doğrudan rehberlik eder. 6DYT, kolay uygulanabilirliği ve mortalite ile güçlü korelasyonu sayesinde en yaygın kullanılan araçtır; ancak hafif vakalardaki "tavan etkisi" ve komorbiditelerden etkilenmesi sınırlılıkları arasındadır. KPET ise egzersiz intoleransının altında yatan patofizyolojik mekanizmaları (pik VO₂, VE/VCO₂ eğimi gibi) açığa çıkararak 6DYT'ye üstünlük sağlar. Özellikle açıklanamayan dispnenin ayırıcı tanısında ve erken evre PH'ın saptanmasında kritik öneme sahiptir. Modern PH yönetiminde bu araçların tamamının entegre edildiği bütüncül bir risk tabakalaması (düşük, orta, yüksek risk) modeli benimsenmektedir. Bu entegre yaklaşım, tedavinin kişiselleştirilmesi, prognozun öngörülmesi ve hastaların yaşam kalitesinin artırılması için temel teşkil etmektedir.