Kabızlık, birinci basamak ve gastroenteroloji pratiğinde en sık karşılaşılan Beyin-bağırsak Etkileşimi Bozukluklarından biridir. Roma V kriterleri, stigmatizasyonu (damgalanmayı) azaltmak ve durumun nadiren organik bir nedene dayandığını vurgulamak amacıyla “Fonksiyonel Kabızlık” yerine “Kronik Kabızlık” terimini benimsemiştir. Tanı için semptomların en az 6 ay önce başlamış olması ve son 3 aydır aktif olması gerekir. Tanısal kriterler; haftada 3'ten az spontan dışkılama veya dışkılamaların en az %25'inde zorlanma, sert/parçalı dışkı (Bristol 1—2), tam boşalamama hissi, anorektal tıkanıklık hissi ve manuel manevra ihtiyacından en az ikisinin bulunmasını kapsar. Ayrıca, hastanın İrritabl Bağırsak Sendromu kriterlerini tam olarak karşılamaması (karın ağrısının baskın semptom olmaması) şarttır. Kronik kabızlık, küresel popülasyonun yaklaşık %11,7'sini etkileyen ve yaşam kalitesini ciddi şekilde bozan bir tablodur.  Klinik Yaklaşım, kabızlığı sadece semptom sayısına indirgemeyen, hastayı semptom şiddeti, psikososyal faktörler ve fizyolojik belirteçlerle bir bütün olarak ele alan Çok Boyutlu Klinik Profil yaklaşımını vurgular. Tanı süreci bir “dışlama tanısı” değil, semptom temelli bir “pozitif tanı” yaklaşımıdır. Klinik pratikte hekim, organik hastalıkları (alarm bulguları: açıklanamayan kilo kaybı, rektal kanama, ailede kolon kanseri öyküsü vb.) dışladığından eminse, araştırmalar için gereken 6 aylık süreyi beklemeden 8 haftalık semptom varlığıyla da tanı koyabilir.  Bu bölümün amacı, kabızlık yakınmasıyla başvuran hastalarda ikincil nedenlerin ve alarm bulgularının doğru tanınmasını sağlamak; kronik kabızlık alt tiplerini ayırt etmek, güncel kılavuzlar doğrultusunda kanıta dayalı basamaklı bir tedavi yaklaşımı sunmak ve hastaya iletilecek temel mesajları pratik bir iletişim protokolü olarak yapılandırmaktır.